Nie ma to jak męska wyprawa. Na przykład na żagle. Piwo leje się strumieniami, nikomu nigdzie się nie spieszy, nikt się niczym nie przejmuje, wszechogarniający nibybóg O’syf… Chyba wyrosłem. Pewne rzeczy zaczynają mi przeszkadzać (żeby nie powiedzieć bardziej dosadnie), i nie jest to piwo.

Korzystając z okazji, i z błogosławieństwem Ukochanej, wybrałem się ze szwagrem i jego ekipą nad Jeziorak, na cztery dni. Towarzystwo jakby nie moje, średnia wieku ponad 10 lat niższa od mojego licznika, ale myślałem: co tam, przecież woda, wiatr, a może nawet słońce i w końcu to tylko cztery dni.

Droga minęła szybko i bezproblemowo, na miejscu okazało się, że dwie czekające na nas łódki zaskakują pozytywnie swoim stanem (jak na dwudziestokilkuletnie jachciki dumnej klasy El Bimbo). Po zakupach w pobliskiej galerii handlowej (sic!) i  wykupieniu zezwoleń na wędkarskie połowy szybko zaokrętowaliśmy się i wypłynęliśmy. Słonko grzało, wiaterek delikatnie dmuchał w żagle. Nie minęła godzina jak zdałem sobie sprawę z pominięcia jednej istotnej czynności – zapomnieliśmy wysmarować mordek i innych wystawionych na słoneczko części ciał. Piekący ból, zwłaszcza z okolic kolan i goleni potwierdzał moje przypuszczenia. Ale co tam, byliśmy przecież na krótkich, co prawda, ale wakacjach.

Po południu dopłynęliśmy do z góry upatrzonej zatoki. Udało mi się nakłonić załogę do sklarowania lin i żagli, ale na więcej tego dnia liczyć nie mogłem. Panowie z zapałem rzucili się na zapasy żywieniowe i zewsząd dochodził mnie zapaszek puszkowanych ryb w tomacie. I tak już do końca tego czterodniowego rejsu. Szprot, makrela i sardynka w pomidorach, o każdej porze dnia i nocy, bo puste brudne puszki w najlepszym razie lądowały w plastikowych workach na śmieci… fuj

Potem była długa i męcząca droga przez las do pobliskiej wioski na smażoną rybę i piwo. Kilka kilometrów w mokrych sandałach odcisnęło na stopach swoje ślady…

Następnego dnia pobudka o godzinie, której nie ma (i piszę to ja, który na szóstą do pracy czasami chadzam). To szwagier z kumplami na łódce obok próbowali odzyskać zainwestowane w zezwolenia na połów pieniądze. Udało im się, i to jak! Do smażenia był cały jeden okonek! Z uwagi na bliskość (!) wioski ze smażalnią i udane (!) połowy towarzystwo stwierdziło, ze zostajemy w zatoczce cały następny dzień, a ponieważ wiatr pognał gwizdać gdzie indziej to nie sprzeciwiałem się zbytnio.

Trzeciego dnia wiało jeszcze lepiej, to znaczy wcale nie wiało, mimo to ruszyliśmy z mocnym postanowieniem dożeglowania w okolice kolejnej wioski ze smażalniami i piwem. Po kilku godzinach prób i przepłynięciu jakichś dwóch kilometrów znaleźliśmy taką zatoczkę, tym razem na drugim brzegu jeziora. Do wioski było zdecydowanie bliżej, a i knajpy jakby sympatyczniejsze :).  Ale przed wyruszeniem starsi stażem żeglarze przygotowali dla zupełnych szczurów lądowych chrzest „morski”, był Neptun z trójzębem (ale bez Prozerpiny), zadania trudne i trudniejsze i do wypicia nektar specjalny (jak dla mnie trochę za dobry, może to przez dodanie moich piri piri, które przyćmiły inne smaki)…

Do Iławy następnego dnia udało się dopłynąć na żaglach, pomimo ulewy i późniejszej zupełnej ciszy, i całe szczęście, bo numer telefonu do gościa, który mógłby nas ściągnąć do portu,  będący w dyspozycji szwagra się był zagubił.

Wróciliśmy do domów koło północy, niektórzy mieli jeszcze parę dni urlopu, ja musiałem następnego dnia na szóstą stawić się w pracy.

Podsumowując, było całkiem miło, aczkolwiek towarzystwo dwudziestokilkulatków potrzebujących instrukcji i poleceń do zrobienia wszystkiego poza otwieraniem puszek z sardynkami i ogólnego bajzlu trochę męczy.

RTG żeber nie wykazał zmian (po upadku plecami na kłodę przy próbie dostania się na łódkę), zamoczony telefon służbowy nadal tkwi w serwisie, może uda się go uratować, ale wielkich nadziei nie ma, skóra z przedramion schodzi płatami do dziś (czyli po tygodniu), i okazało się, że moja piękna czerwona strzała spala na trasie połowę(!) tego co w ruchu miejskim.